Beste blogvolgers
Hier ben ik weer. Ik hoop dat je het nog niet beu bent ;). Gisteren zijn we gaan observeren in onze stageschool. De gewoontes in Suriname zijn een beetje anders dan de gewoontes in België. De toetsen (repetities hier genoemd) worden in het begin van het schooljaar vastgelegd. Het is dus de taak van de leerkracht om de leerstof gezien te hebben tegen de afgesproken datum.
Mijn mentor was een beetje vroeger dan verwacht klaar met de lessenreeks en gaf dus in enkele lessen maar een vijftal minuutjes les van de eigenlijke 40 lesminuten. Gisterenmorgen was het dus een rustige lesdag voor zowel de leerkracht als voor de leerlingen. Ik heb zelf een planning gemaakt voor mijn komende lesstage en mijn mentor was hiervan onder de indruk. Ze vond het heel goed en ook de directeur was tevreden. De stage was hierbij dus volledig ingepland en ik kijk er al naar uit om les te geven.
Lesgeven in Suriname is niet zo gemakkelijk. De klaslokalen zijn open en dit zorgt ervoor dat er heel veel lawaai is. Zoals vandaag… De leerlingen kregen een herhalingsles over de middelen van bestaan terwijl een man met bloot bovenlijf naast het lokaal het gras aan het afdoen was met een kantenmaaier. De leerlingen die achteraan in het klaslokaal zaten, konden de leerkracht niet verstaan. Je moet dus een hele goede stem en goed gehoor hebben om in Suriname les te geven les te krijgen.
Gisteren heb ik bijna het levenslicht gezien. We reden voor de eerste maal met de fiets naar school om de lessen te observeren. In Suriname ben je verplicht om links te rijden. Zowel met de auto als met de fiets. Dit hadden we al goed onder de knie maar ik was een beetje overmoedig. De man voor mij reed te traag naar mijn zin waardoor ik hem wou inhalen. Ik had er niet bij nagedacht en er kwam een auto van achter mij aangereden. Het was bijna een ongeluk maar we hebben dit kunnen vermijden. Ik zal het onthouden voor in de toekomst dat ik hier nooit mag inhalen en dat we netjes achter elkaar moeten rijden. Gelukkig is alles goed afgelopen.
Deze middag heeft het eventjes heel hard geregend maar vandaag is het al bij al vrij droog gebleven. Ik ben in de regen naar huis moeten fietsen maar ik vond dit niet erg want dat verfriste een klein beetje. In Suriname is het weer zalig warm en het is soms echt puffen en zweten in de namiddag.
We zijn net naar een microteaching gaan kijken op de universiteit van Paramaribo. De studenten die hier de lerarenopleiding volgen moeten een proefles geven aan elkaar om –dankzij de feedback- sterker in hun schoenen te staan tijdens de komende lesstage.
Ik werd uitgenodigd door mijn begeleidster van het IOL mevrouw Tjeeuw-A-Jin. Ze wou dat ik in contact kwam met de onderwijscultuur/het onderwijssysteem in Suriname. Van de feedback van de studenten kon ik ook nieuwe dingen opsteken hoe ik bijvoorbeeld mijn lesstijl kan aanpassen aan de noden en wensen van de leerlingen en leerkrachten in de MULO school.
Omdat de les aan de universiteit ’s avonds plaatsvond heb ik gevraagd of Emily en Stefanie mee les mochten volgen omdat ik anders alleen met de taxi in het donker moest rijden en mijn mentor mij dat ten zeerste afraadde om dat alleen te doen. Mijn mentor vond dit natuurlijk geen probleem en het was leuk om met z’n allen de universiteit eens te bekijken. We zijn een beetje vroeger gegaan zodat we eens een kijkje konden nemen wat er allemaal aanwezig/te beleven was.
De bijwoning van de microteaching was zeer leerrijk ik ben veel te weten gekomen over de onderwijsstrategieën hier in Suriname. Ik ben mijn mentor dankbaar voor de uitnodiging en ik hoop in de maanden maart en mei een goede stage te kunnen doorlopen.
Nu ga ik slapen want ik moet morgen nog een dagje observeren terwijl Emily en Stefanie aan het welverdiende weekend kunnen beginnen. De gelukzakken ;) maar het is hen gegund!
Liefs
Lisse
donderdag 16 februari 2012
dinsdag 14 februari 2012
Suriname dag 3
Beste blogvolgers
Deze ochtend zijn we om 6 uur opgestaan om naar ons schooltje te gaan. Stefanie en ik staan op de Mulo school in de Kerklaan. Dat is ongeveer een vijftal minuutjes fietsen. We werden heel vriendelijk ontvangen door de onderdirectrice en hebben kennis gemaakt met de directeur. Ook een heel aardige meneer die geïnteresseerd is in onze stage.
De mentor voor aardrijkskunde werd uit het klaslokaal gehaald om een gesprek te voeren met mij, iets wat ze in België weinig of niet zouden doen, zomaar de klas achterlaten voor een stagegesprek.
Mevrouw Revales is een hele vriendelijke mevrouw die mij gedurende mijn stage gaat begeleiden.
Na een gesprek volgde de observatie. Gedurende deze twee weken gaan we observeren en vanaf maart begint onze eigenlijke lesstage.
De observatie vond ik een beetje grappig. Mevrouw Revales zei dat de leerlingen een repetitie hielden dus ik dacht: "Tof! Dan ga ik een presentatie bijwonen van de leerlingen die iets mochten voorbereiden." Ja tarara, niets te presentatie, de leerlingen zaten muisstil aan hun tafeltje een toets te maken. Repeteren wilt in Suriname dus zeggen: een toets maken.
Terug aangekomen in de leraarskamer komt de tekenlerares kennis maken met mij en ze vraagt mij of de schel al geweest was. "Wablieft?", zeg ik. Dit is één van de belangrijkste woorden die ik in Suriname gebruikt heb tot nu toe want ik begrijp de mensen hier niet zo heel goed. De schel is de bel.
Ik hoop dat iedereen in België goed valentijn gevierd heeft. Hier gaat het zeker niet onaangeroerd voorbij! Iedereen geeft hier cadeautjes aan iedereen. Zowel leerkrachten aan leerlingen als leerlingen aan leerkrachten.
Iedereen knuffelt en kust elkaar en tijdens het 5e lesuur kregen de leerlingen de tijd om cadeautjes aan hun liefjes te geven.
Stefanie en ik hebben ook een cadeautje gekregen van de onderdirectrice, een snoepje, lief he? En dan spreek ik nog niet over de vele knuffels.
Het onderwijs in Suriname verschilt heel erg van het onderwijs in België. De leerlingen krijgen gedurende 40 minuten les en de schooldag speelt zich af tussen 7.15 uur en 12.15 uur. In de namiddag zijn de leerlingen dus vrij omdat het te warm is om les te volgen.
De leerlingen krijgen les in een open lokaal dat uitgerust is met een ventilator. Sommige klassen bevinden zich dichtbij een garage waar de geur van benzine soms sterk de bovenhand neemt, wat natuurlijk niet zo gezond is.
Ik vind dat de leerlingen in Suriname heeeeeeeeeeeel zelfstandig zijn. Ze krijgen les in ongunstige omstandigheden en van een positief klasklimaat kan je hier jammer genoeg niet spreken.
De leerkracht moet soms roepen om toch maar haar les te kunnen geven en de mentaliteit is hier zeer "chill". De leerlingen uit het 3e middelbaar (hier gezegd: klasse 3) krijgen op 40 minuten tijd de leerstof die wij in België als lesinstap zouden geven (ongeveer 10-15 minuten). Het tempo is dus traag maar de leerstof wordt wel op een hoog niveau gegeven.
Mijn stage gaat zich voornamelijk in de maand maart afspelen. Op 15 maart is het mijn verjaardag maar dan moeten we geen les geven want dan is het een culturele dag.
In de maand maart ga ik ongeveer 48 uur lesgeven en ik ga proberen (moet ik morgen nog navragen) of ik in mei nog 24 uur les mag bijgeven.
Zaterdag 18 februari 2012 gaan Stefanie en ik op personeelsuitstap naar Leguanapark. We hebben vandaag een boekje gekocht met de toeristische trekpleisters en dit park wordt niet zo aangeprezen. Dit staat in het boekje: "Leguanapark is een plaats om te mijden, alleen de apen zullen het de wegblijvers kwalijk nemen. In de derde druk kunnen we hopelijk een betere recensie schrijven." Dat belooft!...
Maar voor de teamspirit met de andere leerkrachten gaan we toch het avontuur aangaan want we gaan daar apen en ara's tegenkomen.
De apen hangen er -naar het schijnt- aan touwen vastgemaakt en die arme beestjes krijgen geen eten. Ik zal jullie hierover nog op de hoogte brengen. Misschien moet ik enkele nootjes meenemen?
Deze middag zijn we de Mall gaan bezoeken. Dit is het koopcentrum van Suriname. Een heel groot complex met veel winkels. Suriname is een erg verdeeld land tussen arm en rijk. De financiële verschillen zijn duidelijk zichtbaar in het land.
Oja, dat ben ik nog vergeten vertellen. Tijdens de fietstocht vloog er ineens een reuzevlinder in mijn sjaaltje. Ik verschoot mij rot! En wanneer ik de vlinder had weggejaagd had hij een zwarte vlek op mijn nek nagelaten. De beestjes in Suriname vind ik wel leuk en ik ben ervan overtuigd dat er nog heel veel leuke beestjes mijn pad gaan kruisen.
Goed, ik ga afsluiten en mij aan de koude douche wagen. Ik voel me heel vies door het vochtige weer dus zo'n verfrissende douche zal zeker deugd doen.
Tot snel!
Liefs
Lisse
Deze ochtend zijn we om 6 uur opgestaan om naar ons schooltje te gaan. Stefanie en ik staan op de Mulo school in de Kerklaan. Dat is ongeveer een vijftal minuutjes fietsen. We werden heel vriendelijk ontvangen door de onderdirectrice en hebben kennis gemaakt met de directeur. Ook een heel aardige meneer die geïnteresseerd is in onze stage.
De mentor voor aardrijkskunde werd uit het klaslokaal gehaald om een gesprek te voeren met mij, iets wat ze in België weinig of niet zouden doen, zomaar de klas achterlaten voor een stagegesprek.
Mevrouw Revales is een hele vriendelijke mevrouw die mij gedurende mijn stage gaat begeleiden.
Na een gesprek volgde de observatie. Gedurende deze twee weken gaan we observeren en vanaf maart begint onze eigenlijke lesstage.
De observatie vond ik een beetje grappig. Mevrouw Revales zei dat de leerlingen een repetitie hielden dus ik dacht: "Tof! Dan ga ik een presentatie bijwonen van de leerlingen die iets mochten voorbereiden." Ja tarara, niets te presentatie, de leerlingen zaten muisstil aan hun tafeltje een toets te maken. Repeteren wilt in Suriname dus zeggen: een toets maken.
Terug aangekomen in de leraarskamer komt de tekenlerares kennis maken met mij en ze vraagt mij of de schel al geweest was. "Wablieft?", zeg ik. Dit is één van de belangrijkste woorden die ik in Suriname gebruikt heb tot nu toe want ik begrijp de mensen hier niet zo heel goed. De schel is de bel.
Ik hoop dat iedereen in België goed valentijn gevierd heeft. Hier gaat het zeker niet onaangeroerd voorbij! Iedereen geeft hier cadeautjes aan iedereen. Zowel leerkrachten aan leerlingen als leerlingen aan leerkrachten.
Iedereen knuffelt en kust elkaar en tijdens het 5e lesuur kregen de leerlingen de tijd om cadeautjes aan hun liefjes te geven.
Stefanie en ik hebben ook een cadeautje gekregen van de onderdirectrice, een snoepje, lief he? En dan spreek ik nog niet over de vele knuffels.
Het onderwijs in Suriname verschilt heel erg van het onderwijs in België. De leerlingen krijgen gedurende 40 minuten les en de schooldag speelt zich af tussen 7.15 uur en 12.15 uur. In de namiddag zijn de leerlingen dus vrij omdat het te warm is om les te volgen.
De leerlingen krijgen les in een open lokaal dat uitgerust is met een ventilator. Sommige klassen bevinden zich dichtbij een garage waar de geur van benzine soms sterk de bovenhand neemt, wat natuurlijk niet zo gezond is.
Ik vind dat de leerlingen in Suriname heeeeeeeeeeeel zelfstandig zijn. Ze krijgen les in ongunstige omstandigheden en van een positief klasklimaat kan je hier jammer genoeg niet spreken.
De leerkracht moet soms roepen om toch maar haar les te kunnen geven en de mentaliteit is hier zeer "chill". De leerlingen uit het 3e middelbaar (hier gezegd: klasse 3) krijgen op 40 minuten tijd de leerstof die wij in België als lesinstap zouden geven (ongeveer 10-15 minuten). Het tempo is dus traag maar de leerstof wordt wel op een hoog niveau gegeven.
Mijn stage gaat zich voornamelijk in de maand maart afspelen. Op 15 maart is het mijn verjaardag maar dan moeten we geen les geven want dan is het een culturele dag.
In de maand maart ga ik ongeveer 48 uur lesgeven en ik ga proberen (moet ik morgen nog navragen) of ik in mei nog 24 uur les mag bijgeven.
Zaterdag 18 februari 2012 gaan Stefanie en ik op personeelsuitstap naar Leguanapark. We hebben vandaag een boekje gekocht met de toeristische trekpleisters en dit park wordt niet zo aangeprezen. Dit staat in het boekje: "Leguanapark is een plaats om te mijden, alleen de apen zullen het de wegblijvers kwalijk nemen. In de derde druk kunnen we hopelijk een betere recensie schrijven." Dat belooft!...
Maar voor de teamspirit met de andere leerkrachten gaan we toch het avontuur aangaan want we gaan daar apen en ara's tegenkomen.
De apen hangen er -naar het schijnt- aan touwen vastgemaakt en die arme beestjes krijgen geen eten. Ik zal jullie hierover nog op de hoogte brengen. Misschien moet ik enkele nootjes meenemen?
Deze middag zijn we de Mall gaan bezoeken. Dit is het koopcentrum van Suriname. Een heel groot complex met veel winkels. Suriname is een erg verdeeld land tussen arm en rijk. De financiële verschillen zijn duidelijk zichtbaar in het land.
Oja, dat ben ik nog vergeten vertellen. Tijdens de fietstocht vloog er ineens een reuzevlinder in mijn sjaaltje. Ik verschoot mij rot! En wanneer ik de vlinder had weggejaagd had hij een zwarte vlek op mijn nek nagelaten. De beestjes in Suriname vind ik wel leuk en ik ben ervan overtuigd dat er nog heel veel leuke beestjes mijn pad gaan kruisen.
Goed, ik ga afsluiten en mij aan de koude douche wagen. Ik voel me heel vies door het vochtige weer dus zo'n verfrissende douche zal zeker deugd doen.
Tot snel!
Liefs
Lisse
maandag 13 februari 2012
Suriname dag 1 + 2
Beste blogvolgers
Eindelijk heb ik tijd gevonden om mijn blog aan te vullen. Het is nog een saaie en triestige blog maar daar hoop ik morgen verandering in te brengen.
Gisteren om 5 uur plaatselijke tijd zijn we aangekomen in het mooie Suriname. Het verschil in luchthavenuitrusting is aanzienwekkend ten opzichte van de luchthaven in Schiphol. De natuur is hier naar mijn mening enorm mooi en ik vind de palmbomen fantastisch. Het geeft je een soort vakantiegevoel maar daarvoor zijn we natuurlijk niet naar hier gekomen.
Over de vlucht kan ik alleen maar positief zijn. De vlucht verliep zeer vlot, we zijn zelfs vroeger aangekomen dan verwacht. Ook hebben we enorm veel eten gekregen, té veel zelfs en het personeel was heel vriendelijk.
Het grappigste aan de vlucht vond ik de meneer die naast Stefanie zat. Hij voelde zich niet zo goed en had last van slijmpjes. We kregen zo'n gezellig blauw dekentje waarmee we ons konden dekken en omdat deze meneer geen zakdoek bij de hand had... Ja, je hoort me al komen. Gebruikte hij gewoon het dekentje. Ik dacht dat ik het ging besterven. Ik vond het enerzijds enorm grappig maar wetende dat ik zo'n gezellig dekentje op mijn schoot had liggen, deed toch raar.
Aangekomen op de luchthaven werden we overrompeld door enthousiaste Surinamers die taxichauffeur waren. Dit is één van de meest voorkomende beroepen in Suriname trouwens. Onze chauffeur was een kwartiertje te laat omdat hij in de file stond maar dat was natuurlijk niet erg. Puffend en kuchend met die valiezen sleurend aangekomen aan de wagen en de rit kon beginnen. Het zou nog zo'n halfuurtje licht zijn dus konden we onze ogen nog eventjes de kost geven. Zoals ik reeds zei is de natuur hier heel mooi. Toen het donker werd, was ik toch een beetje stil. De vele negertjes, een onbekend land, de nieuwe geuren,... Wetende dat je eventjes het thuisfront hebt achtergelaten voor 4 maand deed toch enorm raar. Tot nu toe heb ik het nog een beetje moeilijk om heel eerlijk te zijn.
De nieuwe indrukken overvallen me meer dan verwacht maar ik ben zeer blij dat ik de kans krijg om in Suriname te mogen vertoeven.
Vandaag zijn we inkopen gaan doen. De chinese winkels hier verkopen werkelijk alles. Van Surinaamse melk tot Pringels chips en cola light. We hadden onze kar goed volgeladen en de mevrouw achter de toonbank was hiervoor zeker niet treurig.
Thuis gekomen zijn we beginnen poetsen en hebben we onze valiezen uitgeladen. Ineens kwam Lie (onze huisbazin trouwens) ons roepen dat we onmiddellijk naar het IOL moesten gaan. Dit is de universiteit van Paramaribo. Mevrouw Linda Rozenblad had ons een mailtje gestuurd maar deze mail is niet aangekomen waardoor we van niks wisten.
We kregen 5 minuten de tijd om ons klaar te maken. De taxichauffeur was er al na 2 minuten dus moesten we ons enorm haasten. Wetende dat je 3 deuren moet vastdraaien met 4 sloten en dat de chauffeur aan het claxoneren was, was op onze 2e dag een beetje stresserend.
We hebben kennis gemaakt met onze mentor en mijn mentor is een hele lieve mevrouw die bereid is om mij te helpen door bijvoorbeeld tips te geven.
's Avonds zijn we een fiets gaan huren. De mevrouw zei: "Als je fiets in panne is, kom je hem maar laten herstellen." Lisse Van der Meiren stapte op haar fiets en begon vol goede moed links te fietsen en na 5 minuten kon ze al terugkeren om haar fiets te laten repareren.
Nu ga ik afsluiten want ik denk dat deze informatie wel al zal volstaan. Ik ga mij aan de koude douche wagen en in mijn bedje kruipen.
Suriname, een land met zijn eigenheden en eigenaardigheden. Hier kom ik later op terug.
Liefs
Lisse
Eindelijk heb ik tijd gevonden om mijn blog aan te vullen. Het is nog een saaie en triestige blog maar daar hoop ik morgen verandering in te brengen.
Gisteren om 5 uur plaatselijke tijd zijn we aangekomen in het mooie Suriname. Het verschil in luchthavenuitrusting is aanzienwekkend ten opzichte van de luchthaven in Schiphol. De natuur is hier naar mijn mening enorm mooi en ik vind de palmbomen fantastisch. Het geeft je een soort vakantiegevoel maar daarvoor zijn we natuurlijk niet naar hier gekomen.
Over de vlucht kan ik alleen maar positief zijn. De vlucht verliep zeer vlot, we zijn zelfs vroeger aangekomen dan verwacht. Ook hebben we enorm veel eten gekregen, té veel zelfs en het personeel was heel vriendelijk.
Het grappigste aan de vlucht vond ik de meneer die naast Stefanie zat. Hij voelde zich niet zo goed en had last van slijmpjes. We kregen zo'n gezellig blauw dekentje waarmee we ons konden dekken en omdat deze meneer geen zakdoek bij de hand had... Ja, je hoort me al komen. Gebruikte hij gewoon het dekentje. Ik dacht dat ik het ging besterven. Ik vond het enerzijds enorm grappig maar wetende dat ik zo'n gezellig dekentje op mijn schoot had liggen, deed toch raar.
Aangekomen op de luchthaven werden we overrompeld door enthousiaste Surinamers die taxichauffeur waren. Dit is één van de meest voorkomende beroepen in Suriname trouwens. Onze chauffeur was een kwartiertje te laat omdat hij in de file stond maar dat was natuurlijk niet erg. Puffend en kuchend met die valiezen sleurend aangekomen aan de wagen en de rit kon beginnen. Het zou nog zo'n halfuurtje licht zijn dus konden we onze ogen nog eventjes de kost geven. Zoals ik reeds zei is de natuur hier heel mooi. Toen het donker werd, was ik toch een beetje stil. De vele negertjes, een onbekend land, de nieuwe geuren,... Wetende dat je eventjes het thuisfront hebt achtergelaten voor 4 maand deed toch enorm raar. Tot nu toe heb ik het nog een beetje moeilijk om heel eerlijk te zijn.
De nieuwe indrukken overvallen me meer dan verwacht maar ik ben zeer blij dat ik de kans krijg om in Suriname te mogen vertoeven.
Vandaag zijn we inkopen gaan doen. De chinese winkels hier verkopen werkelijk alles. Van Surinaamse melk tot Pringels chips en cola light. We hadden onze kar goed volgeladen en de mevrouw achter de toonbank was hiervoor zeker niet treurig.
Thuis gekomen zijn we beginnen poetsen en hebben we onze valiezen uitgeladen. Ineens kwam Lie (onze huisbazin trouwens) ons roepen dat we onmiddellijk naar het IOL moesten gaan. Dit is de universiteit van Paramaribo. Mevrouw Linda Rozenblad had ons een mailtje gestuurd maar deze mail is niet aangekomen waardoor we van niks wisten.
We kregen 5 minuten de tijd om ons klaar te maken. De taxichauffeur was er al na 2 minuten dus moesten we ons enorm haasten. Wetende dat je 3 deuren moet vastdraaien met 4 sloten en dat de chauffeur aan het claxoneren was, was op onze 2e dag een beetje stresserend.
We hebben kennis gemaakt met onze mentor en mijn mentor is een hele lieve mevrouw die bereid is om mij te helpen door bijvoorbeeld tips te geven.
's Avonds zijn we een fiets gaan huren. De mevrouw zei: "Als je fiets in panne is, kom je hem maar laten herstellen." Lisse Van der Meiren stapte op haar fiets en begon vol goede moed links te fietsen en na 5 minuten kon ze al terugkeren om haar fiets te laten repareren.
Nu ga ik afsluiten want ik denk dat deze informatie wel al zal volstaan. Ik ga mij aan de koude douche wagen en in mijn bedje kruipen.
Suriname, een land met zijn eigenheden en eigenaardigheden. Hier kom ik later op terug.
Liefs
Lisse
Abonneren op:
Posts (Atom)